Yıllarca çalıştım ama bir gün bile 'işte mutluyum' diyemedim.
İş İtirafları
İş yerinde söylenemeyenler. Tükenmişlik, adaletsiz görev dağılımı, istifa etme cesareti, kariyer pişmanlıkları ve mesai sonrası biriken her şey burada anonim olarak paylaşılıyor. Kimliğin görünmediği için gerçekten dürüst olabilirsin.
33 itiraf
Toplantılarda çok meşgulmüşüm gibi davranıyorum ama aslında günün yarısını boş boş haber okuyarak geçiriyorum. İleri tarihe planladığım e-postalar sayesinde herkes beni çok çalışkan sanıyor. 🤫
Yöneticimin söylediği teknik terimlerin çoğunu anlamıyorum ama anlıyormuş gibi kafa sallıyorum. Masama geçince hemen gizlice Google'dan ne demek olduklarına bakıyorum.
Toplantılarda kameram kapalıyken aslında yemek yapıyor veya dizi izliyorum. Herkes beni pürdikkat dinliyor sanıyor. 🤫
İş yerindeki kıdemli pozisyonuma rağmen bazen basit bir Excel formülünü bile yapamayıp gizlice internetten aratıyorum. Biri görecek diye ödüm kopuyor.
Toplantılarda çok meşgulmüşüm gibi görünmek için sürekli hızlı hızlı klavyeye basıyorum ama aslında sadece boş bir belgede rastgele harfler yazıyorum. 🤫
Bütün gün klavyede hızlı hızlı bir şeylere basıp çok meşgulmüşüm gibi davranıyorum. Herkes beni departmanın en çalışkanı sanıyor ama aslında mesainin yarısında alışveriş sitelerinde geziyorum. 🤫
Toplantılarda dinliyormuş gibi yapıp arkada sessizce alışveriş sitesinde geziyorum. Biri aniden soru soracak diye ödüm kopuyor. 😅
İşte yoğun görünebilmek için sürekli klavyeye hızlı hızlı basıp rastgele şeyler yazıyorum. Aslında gün boyu sadece akşam ne yiyeceğimi düşündüm. 🤫
İş arkadaşlarımın önünde güçlü görünüyorum, evde ise tükenmiş hissediyorum.
Yeteneklerimi kullanmadığım bir işte her gün biraz daha köreliyorum.
Terfi ettim ama mutlu olması gereken ben hiçbir şey hissetmedim.
İşimi kaybetme korkusu yüzünden hakkımı hiç savunamıyorum.
Bugün de sevmediğim işi yapacağım diye uyanmak en zoru.
İşimden nefret ediyorum ama istifa edecek cesareti bir türlü bulamıyorum.
Çalışırken mutlu olan insanlara imreniyorum, o duyguyu unuttum.
İstifa mektubunu yazdım ama göndermeye bir türlü cesaret edemedim.
Patronum bir 'teşekkür' dese belki bu kadar yıpranmazdım.
Hayalimdeki işi bırakıp güvenli olanı seçtim, hâlâ pişmanım.
Toplantılarda fikrimi söylemekten çekiniyorum, sonra da kendime kızıyorum.